In het jaaroverzicht beloofde ik het al: dit seizoen halen we vooral dingen wég. Niet omdat er iets kapot is, maar omdat er na een jaar varen dingen dubbel blijken te zitten in de elektrische installatie. En alles wat er dubbel in zit, voegt vooral complexiteit toe. Op het water geldt vaak: hoe simpeler, hoe beter. Dit zijn de eerste drie.
De VETUS-shunt: twee keer hetzelfde meten
Een shunt is in feite een heel nauwkeurige stroommeter. Alle stroom van en naar de accu loopt erdoorheen, en uit die meting rekent het systeem uit hoe vol de accu is. Onze VETUS-shunt kwam bij de ombouw mee in het pakket van het optionele kleurenscherm: de shunt meet de stroom, zet die op de NMEA 2000-bus, en het scherm leest die data weer van de bus. Zo zien we op het beeldscherm precies hoe vol de accu is, en hoe lang we nog kunnen varen bij gelijk verbruik. Precies waar je zo’n beeldscherm voor koopt.
Maar diezelfde meting gebeurt al ergens anders. Het BMS van MG Energy Systems, dat het 48V-pakket bewaakt, heeft een eigen shunt — en die kent de accu’s door en door. De VETUS-shunt moet je zelf kalibreren en instellen op de specificaties van de accu; het BMS doet dat nauwkeuriger, omdat het ís gebouwd voor precies deze cellen. En op het VETUS-scherm kun je gewoon kiezen welke NMEA 2000-databron je laat zien — dus het scherm toont nu de cijfers van het BMS.
Twee meters die hetzelfde meten en nét andere getallen laten zien: daar word je niet wijzer van. Aan de shunt zelf ligt dat niet — degelijk spul, het zat er gewoon dubbel in. Dus: de shunt is eruit, de bijbehorende kabelboom ook. Eén waarheid over. En de ruimte die vrijkwam in de accubak komt goed van pas — daarover binnenkort meer.
Twee modems, één verbinding
Een tijd lang lagen er twee modems aan boord: Victrons GX LTE 4G-dongel, die de Cerbo met de VRM-cloud verbindt en meteen de GPS-positie van de boot levert, en een Teltonika RUT200 — een echte router. Dat was nooit de bedoeling als eindstand.
De RUT200 blijft, want er komt dit jaar een Raspberry Pi aan boord die ook internet nodig heeft — en een router deelt zijn verbinding gewoon met alles wat erom vraagt. De dongel is er dus uit. De GPS-taak neemt de nieuwe NMEA 2000-GPS straks over. In verbruik scheelt het overigens weinig; dit is er een uit de categorie eenvoud. Eén verbinding, één simkaart, één ding om in de gaten te houden.
Hoe die verbinding in elkaar zit — de antennes, de simkaart, en hoe je vanaf de bank kunt meekijken — bewaren we voor een volgend artikel.
De losse lader
Achterin ligt een tweede accupakket: 12 volt, voor de dubbele bilgepomp — belangrijk voor als de boot open en onafgedekt ligt — en voor de kleine dingen, zoals een telefoon opladen.
Dat pakket laadden we tot nu toe met een losse Victron Blue Smart IP65 — een prima 230V-lader, maar hij moest er telkens bij gepakt worden en in het stopcontact als de rest van de boot toch aan de walstroom lag. Dat werkte, maar het bleef een ritueel — en een apparaat dat los in de boot zwierf.
Er zat al een Victron Orion-Tr van 48 naar 12 volt aan boord — een prima omvormer, maar zonder laadprofiel: goed om de 12V-systemen te voeden, niet om een accu netjes te laden. De Orion-Tr Smart, mét laadprofiel en Bluetooth om hem in te stellen, is pas net uit. Daar wachtten we dus op. Je stelt hem in op de specificaties van de accu, en hij laadt het 12V-pakket voortaan gewoon vanuit het 48V-pakket. Automatisch, met het juiste profiel, zonder stopcontact. De losse lader ligt weer thuis in de kast.
Een eenvoudigere elektrische installatie
Drie ingrepen, één patroon. Er is geen functie bij gekomen — alles doet wat het al deed. Maar de elektrische installatie is eenvoudiger geworden: minder te kalibreren, minder te onthouden, en de accubak is opgeruimder dan ooit. Voor een boot die er ook regelmatig alleen ligt, is dat precies wat je wilt.
En de vrijgekomen ruimte in de accubak? Daar komt de Raspberry Pi. Volgende keer.
